Jongdementie

Op 54-jarige leeftijd kreeg Marijke de diagnose dementie. Maar de periode daarvoor was onduidelijk en verwarrend. “In het begin wilde ze niet geloven dat er iets mis was. Ze zat in de ontkennende fase.”  

Vijf jaar lang verzorgde Albert zijn vrouw thuis. In die tijd werkte hij fulltime als manager in een laboratorium. “Ik had geen familie in de buurt en op mijn werk werd het niet goed opgevangen. Vrienden haakten af; mensen vinden het moeilijk om met dementie geconfronteerd te worden. Dat doet pijn.”  

Mantelzorger worden

Mantelzorger worden is meestal geen bewuste keuze. Het gaat heel geleidelijk, zegt Albert. “Je neemt steeds meer taken over, zonder dat je het doorhebt. Tot je op een dag je partner moet wassen, aankleden, kalmeren. Dan weet je wel dat je mantelzorger bent.” De zorg voor Marijke werd steeds zwaarder. Ze sliep slecht, dwaalde ’s nachts door het huis en had hallucinaties. Albert zelf raakte uitgeput. “Ik reed op een dag van mijn werk naar huis en stopte bij een tankstation. Ik wist ineens niet meer waar ik was. Toen wist ik: dit kan zo niet langer.”  

De beslissing om Marijke in een instelling te laten opnemen was hartverscheurend. “Ik had haar meegekregen met een smoes dat ze naar de arts moest. Toen we daar kwamen, moest ik haar vertellen dat ze moest blijven. Ik kwam alleen thuis en er stond nog een fruithapje klaar voor haar op tafel. Dat was erg confronterend.

Mooie momenten

Ondanks alles waren er ook lichtpuntjes: kleine, waardevolle momenten die Albert koestert. “Als zij kon genieten, genoot ik dubbel. Als we een film keken, legde ik alles aan haar uit. Op een moment tikte ze me aan en zei: ‘Als ik er niet meer ben, moet je wel iemand anders zoeken, hè.’ Dat soort momenten vergeet ik nooit meer.”  
Ze gingen ook nog uit eten, zelfs toen dat moeilijker werd. “Restaurants kenden ons. Ze zetten ons op een rustig plekje waar Marijke met de rug naar de mensen kon zitten. Marijke kon enorm genieten van een wijntje. Dat waren onze geluksmomenten.”

Professionele hulp

In de periode na Marijkes opname zocht Albert professionele hulp. “Ik kwam bij een psycholoog terecht die gespecialiseerd was in deze situaties. Dat heeft me ontzettend geholpen.”

Twee keer per jaar organiseert Albert met de cliëntenraad een avond speciaal voor mantelzorgers, waar zij kunnen praten over de problemen die zij als mantelzorger tegenkomen. Daarnaast geeft Albert presentaties over mantelzorg en zijn eigen ervaringen. Ook zit Albert sinds de opname van zijn vrouw in de cliëntenraad van Thebe en in de ledenraad van Thebe Extra.

Hij hoopt dat zijn verhaal anderen helpt om zichzelf wél als mantelzorger te herkennen en daardoor de weg te vinden naar ondersteuning. “Je hoeft het niet alleen te doen. Zoek hulp, deel je verhaal en vergeet niet dat je er mag zijn.”
Wat Albert nog wil meegeven aan andere mantelzorgers is: “Regel dingen op tijd. Ga naar de notaris en maak een levenstestament.  Dat scheelt vaak veel gedoe in de toekomst.”

Wacht niet tot je overloopt en vraag op tijd om hulp

Als mantelzorger heb je vaak één of meerdere rollen. Je bent bijvoorbeeld kok, chauffeur en verzorger. Je doet dit met liefde, maar het is (soms) ook zwaar. Misschien weet je niet hoeveel je doet en hoe weinig tijd er voor jouzelf overblijft. Of weet je niet welke hulp je kunt krijgen bij de zorg voor een ander.