Hans en Jeanne leren elkaar kennen tijdens hun studie. Ze trouwen, kopen een huis in Tilburg en krijgen een gezin. Ze staan allebei vol in de maatschappij. Hij als raadslid, wethouder en later als bestuurder bij maatschappelijke organisaties, zij als sportlerares en motorisch remedial teacher voor de kleine motoriek bij kinderen.  

Gehaakt vest

10 jaar geleden kwam het eerste signaal. Hans en Jeanne vieren hun 40-jarig huwelijk met een familiediner. “Jeanne had haar trouwjurk destijds zelf gemaakt en voor mij had ze een vest gehaakt", lacht Hans. Bij een trouwfoto maakt hun dochter er een opmerking over. Jeanne verstarde, werd kwaad en liep weg van tafel. “Haar gedrag paste totaal niet bij de situatie. We legden nog geen link met alzheimer.” Maar toen ze later een paar keer de korte weg van hun vakantiehuis naar de bakker niet meer wist, was het duidelijk dat het niet goed ging met Jeanne.

Eenzaam gevoel

Zijn vrouw ontkent dat er iets aan de hand is, terwijl het voor Hans steeds duidelijker wordt. “De ontkenning en verwijten die je moet slikken, zijn het moeilijkst. En de zorg die je aan je partner geeft krijg je niet terug, integendeel. Dat zorgt voor een eenzaam gevoel. Toch moet je besluiten nemen voor de ander. Steeds keek ik in de spiegel en dacht ik ‘doe ik het goed? Kan ik mezelf aankijken met de stappen die ik zet?’”  

Regie overnemen

Wanneer een hersenscan bevestigt dat Jeanne alzheimer heeft, verandert de gelijkwaardigheid tussen Hans en zijn vrouw in één keer. Hij gaat van partner naar verzorger en neemt langzamerhand alles over. “Ik was vooral bezig met de dagelijkse ondersteuning van Jeanne. Ze werd bang, volgde me in huis en kon niet zonder me. Ik vergelijk het met een 1-jarig kind, daar moet je ook 24/7 op letten en alle aandacht geven. Wilde ik even weg, dan plande ik dat in en zorgde ervoor dat er iemand kwam oppassen. Er moest altijd toezicht zijn. Maar daar hield ik gewoon rekening mee. Ik wil het zeker niet zwaarder maken dan het was.”  

Ook voor jezelf zorgen

Via de huisarts krijgt Hans een casemanager toegewezen. Die helpt en begeleidt hem en Jeanne in de zorg na de diagnose. Die casemanager adviseert een creatieve dagbesteding voor Jeanne. Dat is niet alleen goed voor haar, maar ook voor Hans. “Je krijgt meer lucht en ruimte om weer zelf dingen te doen. Want naast de zorg voor de ander moet je natuurlijk wel goed voor jezelf blijven zorgen.”  

Er is volop hulp

In alle jaren dat Hans voor zijn vrouw zorgt, beschouwt hij zichzelf nooit als mantelzorger. Toch heeft hij een advies voor iedereen die ook voor een naaste zorgt: “Loop je ergens tegenaan, vraag dan altijd om hulp. Dat is er volop. Doe bijvoorbeeld een mantelzorgcursus. Daar heb je altijd wat aan. Hoe beter geïnformeerd je bent, hoe fijner het is voor jezelf. Het geeft je meer regie over de situatie en zorgt ook voor steun. Bovendien hoor je wat er allemaal mogelijk is en wat je zelf kunt doen.”  

Want ook als je naaste van jou afhankelijk is voor zorg, kun je ook nog veel leuke dingen doen. Zo gingen Hans en Jeanne nog jaren samen naar theatervoorstellingen bij Theater de Boemel.  “Dat was een van de weinige plekken waar zij zich nog kon ontspannen.”  

Aandacht voor dementie

Sinds ruim een jaar woont Jeanne in een verzorgingstehuis in Tilburg. Daar helpt Hans haar nog één ochtend per week met opstaan, douchen en aankleden. Daarnaast zet hij zich in om meer begrip en aandacht te vragen voor dementie. “In onze maatschappij accepteren we ziektes niet snel en kijken er liever van weg. Maar door er over te blijven praten, komt er geleidelijk meer aandacht voor. Net zoals het ging bij aids en kanker. Daarom doe ik mijn verhaal. Als ik er anderen mee kan helpen, heeft het zin voor mij.”

Blijven meedoen

In Tilburg kunnen mensen met alzheimer en hun partner op verschillende plekken terecht voor ondersteuning. Hans is vrijwilliger in Tilburg Noord. “Mensen met dementie wonen steeds langer thuis. Het is belangrijk dat deze mensen blijven meedoen in onze samenleving. Ook als ze daar hulp bij nodig hebben. Laat je daarom als mantelzorger goed informeren over wat je zelf kunt doen en welke ondersteuning je kunt krijgen. Samen sta je sterker.”

Wacht niet tot je overloopt en vraag op tijd om hulp

Als mantelzorger heb je vaak één of meerdere rollen. Je bent bijvoorbeeld kok, chauffeur en verzorger. Je doet dit met liefde, maar het is (soms) ook zwaar. Misschien weet je niet hoeveel je doet en hoe weinig tijd er voor jouzelf overblijft. Of weet je niet welke hulp je kunt krijgen bij de zorg voor een ander.