“Ik weet niet beter dan dat ik help in huis”, vertelt Lotte. “Dat zijn kleine klusjes die veel kinderen wel eens in huis doen, zoals af en toe koken, boodschappen doen, de vaatwasser uitruimen of de was doen. Maar ik breng mama ook overal naartoe, zoals naar de ziekenhuisbezoeken.”

Anders dan anderen

De rol van mantelzorger is voor Lotte heel natuurlijk. Tegelijkertijd wordt ze er regelmatig aan herinnerd dat haar situatie anders is dan die van leeftijdsgenoten. “Op de basisschool werden mijn vriendjes en vriendinnetjes opgehaald door hun ‘normale moeder’ terwijl mijn moeder in een rolstoel zat. Als ik met vriendinnetjes ging spelen deed ik dat ook altijd bij hen thuis. Ik was bang wat ze zouden denken als ze mama in een rolstoel zagen. En ik wilde mama ook niet extra last opleveren.

Een hechte band

Door de zorg voor haar moeder is hun gezin heel hecht geworden. "Ik ben heel close met mijn ouders. Eigenlijk altijd al wel geweest," vertelt Lotte. “Ik kies er bijvoorbeeld wel eens voor om thuis te blijven of om met mama iets leuks te gaan doen, in plaats van met vriendinnen te gaan shoppen.”

Toch voelt de zorg niet als een last of verplichting. Lotte geniet van de momenten samen met haar ouders. Samen schoonmaken en daarna koffiedrinken. Of een uitje naar de Efteling. “Daar haal ik echt mijn energie uit. Daar doe ik het voor.”

Zorgen om de toekomst

Ondertussen bouwt Lotte aan haar eigen toekomst. Ze volgt een opleiding tot doktersassistente en heeft dromen: werken in een huisartsenpraktijk, samenwonen met haar vriend, de wereld overreizen. Maar de hechte band met haar ouders en de zorg voor haar moeder maken het lastig om thuis weg te gaan.

“Aan de ene kant denk ik dat het mij rust zal brengen om het huis uit te zijn. Aan de andere kant ben ik bang dat ik altijd met mama bezig zal zijn in mijn hoofd. Dat ik het niet los kan laten. Mijn vader en ik redden het nu nog om voor mama te zorgen zonder professionele hulp. Ik weet niet of dat nog steeds kan als ik weg ben. Maar ik wil ook vooruit kunnen kijken. Dat is lastig.”  

Steun en waardering

Gelukkig krijgt Lotte genoeg steun uit haar omgeving. Ten eerste van haar vader, met wie ze altijd open en eerlijk kan zijn over de lastige kanten van het mantelzorgen. Maar ook van school. Daar kan ze terecht bij een zorgteam als ze even niet lekker in haar vel zit. Of bij haar mentor, die regelmatig een rondje met haar wandelt om te checken of alles goed gaat.

Daarnaast bezoekt Lotte samen met haar vader elk jaar bijeenkomsten en activiteiten rondom de Dag van de Mantelzorg (10 november). En maakt ze elk jaar gebruik van de mantelzorgbon, waarmee ze iets leuks voor zichzelf kan kopen. “Het is heel fijn om die waardering af en toe te krijgen. Echt een beloning voor jezelf.”

Grenzen stellen en respect vragen

Als tip voor andere mantelzorgers benadrukt Lotte dat het belangrijk is om je eigen grenzen te stellen. "Doe wat jij kan en ga niet over je grenzen heen. Blijf open communiceren over wat je wel en niet kan doen. Ook met degene die jouw zorg nodig heeft. Dat is beter voor iedereen."  

Tot slot pleit Lotte voor meer respect en begrip voor mantelzorgers. “Soms hebben we het druk en hebben we veel aan ons hoofd. Dan is het fijn zijn als mensen begrijpen en respecteren dat we die dag even wat minder vrolijk zijn.”

Wacht niet tot je overloopt en vraag op tijd om hulp

Als mantelzorger heb je vaak één of meerdere rollen. Je bent bijvoorbeeld kok, chauffeur en verzorger. Je doet dit met liefde, maar het is (soms) ook zwaar. Misschien weet je niet hoeveel je doet en hoe weinig tijd er voor jouzelf overblijft. Of weet je niet welke hulp je kunt krijgen bij de zorg voor een ander.